Het lijkt me belangrijk voor bezoekers om iets meer te weten over een foto. Bijvoorbeeld in welke plaats dit ene gebouw staat. Of als de foto erg vervreemdend werkt, wat het is. Maar weet je ook dat fototitels worden voorgelezen door speciale programma’s hiervoor, speciaal voor visueel gehandicapten? Ik wist dit niet, totdat ik een boek over WordPress las. Nu weet je het ook. Het zou fijn zijn wanneer ook mensen met minder goede ogen kunnen genieten van een verhaal met een voorgelezen foto. Titels onder foto’s schrijven is een kleine moeite. Speciaal voor bloggers: wat je invult bij “Title”, dat wordt zichtbaar als je boven de foto gaat hangen, wat je invult bij “Alternate Text”, dat wordt voorgelezen.

It seems important to me for visitors to know a little more about photos. For example in what place this one building is located. Or in case a photo has an alienating effect, what it is. But did you know titles of photographs are being read by special programs, especially to the people with visual impairment? I didn’t know, until I read a book about WordPress. So now you know too. It would be nice if people with less good eyesight can enjoy a story with a photo title read to them. Writing titles isn’t so much trouble. Specially for bloggers: filling in the box “Title”, this becomes visual as soon as someone is scrolling above the picture, filling in the box “Alternate Text” this is being read.

 

Waar ben ik nu weer beland. Altijd leuk is het om even ergens te kijken waar je normaal gesproken nooit komt. We gingen door een open hek, keken -op eigen risico- nieuwsgierig wat rond en zagen wat verroeste olievaten. Ik twijfelde of ik daar een foto van zou nemen, maar toen ik me omdraaide zag ik een leuker onderwerp. Vooral omdat we door dat open hek waren gekomen en omdat dat op een zondag was. Wel zo effectief, dat bord ;-)

 

Never I saw somebody’s toe-nails so wonderfully coloured yet. Until yesterday during a festival. Real nail art.

 

Werkzaamheden in RotterdamZoals elke echte reiziger weet, je hoeft niet ver van huis om de wereld te ontdekken. Deze foto nam ik in februari 2008 in de buurt van het Station Rotterdam Centraal. Om te vernieuwen is soms ook afbraak nodig. En wie zet dat nou op de foto? Nou, daarom juist. Een andere Nederlandse versie van regionale verkenners zijn de Stadswandelaars. En laat mijn pad nou onlangs gekruist zijn geworden door…jawel, echte stadswandelaars! In de stedelijke omgeving is van alles te beleven en er bestaan mensen die er nog over bloggen ook. Zij bewandelen niet altijd de geijkte paden en hebben oog voor dingen die niet iedereen ziet. Neem een kijkje op www.stadswandelaars.nl en je kijkt mee door het oog van de camera van stedelijke verkenners. Kom erachter wat zij zoal beleven en wat hen bezig houdt. Wat ik er leuk aan vind is bijvoorbeeld hoe je alternatief je roggebrood kunt beleggen, een stedelijke kruidentuin, een oude wasserij die ik nog steeds niet heb gevonden (maar ik heb nog niet goed gezocht), leuke links en natuurlijk vooral Urbex fotografie op rare plekken.

 

Vandaag, 19 december 2010, gaan we Caïro verkennen. Er is veel beveiliging op de been. Mubarak zal vanmiddag om 14.00 langs komen.

Er moet iets geregeld worden van administratieve aard. Ik ontsnap aan het afgeven van mijn camera door buiten te blijven staan. Gelukkig, mijn reisgenote vergezelt mij, we gaan alvast samen naar de Nijl. Over de grote brug lopen wij heen en weer terug. Als we teruggaan naar het gebouw waar de anderen nu zijn, lopen we langs een hele rij beveiligers die daar alvast staan te staan. Alle hoofden draaien met ons mee. Er gebeurt nu tenminste wat. Foto’s maken mag natuurlijk niet. Nee, schud ik braaf mijn hoofd, terwijl ik mijn Lifeview even aanzet … Best lastig focussen terwijl je een andere kant opkijkt. Maar ben blond, he.

Later fotografeer ik enkele gebouwen in Caïro. Er wordt mij hier nonverbaal verzocht niet te fotograferen door een zojuist overstekende man in een indrukwekkend uniform. Ik laat hem mijn laatste plaatje zien. Hij is gerustgesteld. Voortaan laat ik de lens wel even zakken als ik mensen zie.

Een beveiliger wil meteen weten wat ik daar aan het doen ben. We wachten op “arraazjoel  ieleh”, de man daar. Fotograferen is niet toegestaan. Nou, dan niet. Je aandacht gaat dan meteen wel naar het waarom. O, nu zie ik het: grote boevenwagens en nog één en ander aan macho-indrukwekkends komen voorbij. Overal is veel beveiliging. Waar niet eigenlijk?

 

De foto die ik niet nam, maar die nog wel op mijn netvlies staat gegraveerd, is van een jonge vrouw met een kind op haar arm. Ze zien er verwaarloosd uit,  met ongekamd haar. Ze draagt geen hoofddoek. Ze heeft een zwart truitje aan en de limoenen in felgroene netjes, die zij als een ketting om haar hals draagt, steken hier heel mooi bij af. Natuurlijk wil ik limoentjes. Ze knipt een netje van haar ketting. Er zitten er wel vier of vijf in. One Egyptian pound, (dat is ongeveer 13 eurocent.) Zo kunnen wij beiden weer vooruit. Je zal je dagen zo moeten doorbrengen! We doen de limoentjes in de thee.

© 2011, 2012 Hanneke's weblog Suffusion theme by Sayontan Sinha